Bu şarkı, yapay zeka anlayışına ilişkin tartışmaların neden tamamen yanlış yönlendirilmiş ve boş olduğunu olağanüstü derecede iyi yakalıyor.
Bu, Eminem’in 1950’lerdeki “Bensiz” şarkısının blues versiyonudur. Objektif olarak çarpıcı bir müzik parçası ve orijinalinden oldukça farklı.
Eğer müzik sizi dans ettiriyor ve bir şeyler hissettiriyorsa, bu gerçektir.
Yapay zeka modelleri ve iskelesi, insan işçilerin yerini alabilecek bir ürün halinde bir araya getirilebiliyorsa, bu akıllıdır (yani, hedefleri anlama, takip etme ve gerçekleştirme becerisine sahiptir).
Bir görevi gerçekleştirebilen ve anlayış gerektiren bir çıktı üretebilen bir teknoloji ise anlar.
Bu çerçevede anlama, bir aktörün verilen bir görevi ve istenen sonucu, kabul edilebilir bir sonuç yaratacak kadar iyi yorumlayabilme yeteneğidir.
Yapay zeka bunu artık açıkça yapabiliyor.
Bir sinir ağını ya da insan beynini kırarsanız ve onu bir sopayla, neşterle ya da elektron mikroskobuyla dürtmeye başlarsanız, işaret edip “Bu anlayıştır” diyebileceğiniz bir yer olmadığı doğrudur. Veya “Bu zekadır.”
Ama oradadır çünkü orada olduğunu kanıtlayan çıktıları görüyoruz.
“Anlıyor mu?” veya “Zeki mi” diye döngüleri boşa harcamayı bırakmalıyız. Veya “Akıllı olamaz çünkü”.
Hem hayvanlardaki hem de teknolojideki tüm bu davranışlar, ortaya çıkan işlevselliğin sonucudur ve sorun şu ki, ortaya çıkma konusunda hâlâ şeffaflıktan yoksunuz. Sadece teknoloji için değil, sadece yüksek lisans için değil, sadece yapay zeka için değil, insanlar ve diğer hayvanlar için de.
Evrensel bir insan sorunu olan ortaya çıkışın opaklığını, bu ortaya çıkışın opaklığının yeni bir istihbarat yığınında spesifik olarak uygulanmasıyla karıştırmayalım.
Yetenekleri temel gerçek çıktılarına göre değerlendirin. Başka bir deyişle,
- Sözlüğünüze göre, bu çıktının yaratılması, eğer bunu bir insan yapıyorsa, anlayış ve/veya zeka gerektiriyor muydu?
- Peki bunu insan dışı bir teknoloji mi üretti?
O zaman teknoloji anlar ve akıllıdır.