Jonathan Ross, geçen Çarşamba sabahı Minneapolis’te Renee Nicole Good’u vurup öldürdüğünde, 37 yaşındaki anne, 2015’ten bu yana Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza ajanının silahlı saldırısında öldürülen en az 25 kişiden biri oldu.
Ross’un Good’a Good’un arabasının önünden ve yanından defalarca ateş etmesinden sonraki günlerde, The New York Times ve The Washington Post gibi yayın organlarının görsel araştırmaları, çeşitli açılardan ortaya çıkan bir dizi videoyu tarayarak birkaç saniye içinde ortaya çıkan olayı yeniden kurguladı. Bunlar, Beyaz Saray ve İç Güvenlik Bakanlığı tarafından sunulan ve Ross’un meşru müdafaa amacıyla hareket ettiğini iddia eden anlatı ile gerçekte olanlar arasında bariz çelişkiler sunuyor.
Ancak benzer çelişkiler daha önce ICE ajanlarının vurulmasıyla ilgili cezai iddialara yol açmamıştı. Aslına bakılırsa, bir ICE atışından kaynaklanan bir suç duyurusu hiç yokmuş gibi görünüyor.
Üç başkanlık yönetimi boyunca 2015’ten 2021’e kadar meydana gelen ICE saldırılarını araştırmak için dört yıl harcadım. Tüm bu silahlı saldırıların kayıtları için ICE’ye dava açtım – çözülmesi iki yıl süren bir davaydı – ve bunları medya raporları, davalar, uzmanlarla, silahlı saldırı mağdurları, aileleri ve avukatlarla yapılan 40’tan fazla röportajla ve ne olduğunu ve hangi kalıpları ortaya çıkardıklarını bir araya getirmek için Amerika Birleşik Devletleri’ndeki kolluk kuvvetleri soruşturma raporlarına ilişkin diğer 20 Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası talebiyle çapraz analiz ettim.
İyi atışları saymazsak, ICE ajanlarının silahlı saldırıları en az 19 kez araçların hareket ettirilmesini içeriyordu ve bu da en az 10 ölüm ve altı yaralanmayla bağlantılıydı. ICE ajanlarının da dahil olduğu görev güçleri en az üç ABD vatandaşını daha vurdu. Halka açık alanlarda çevredekilerle birlikte 22 kez ateş açtılar. Ve en az yedi vakada, bir ICE memuru tarafından vurulan kişi, yaptırımın hedefi değildi.
Aynı Savunma
ICE’nin, temsilcilerinin veya avukatlarının silahlı saldırı sonrasında öne sürdüğü meşru müdafaa iddiasının çürütülmesinin imkansız olduğu tarihsel olarak kanıtlanmıştır. ICE sözcüsü Mike Alvarez 2024’te bana gönderdiği bir e-postada, ölümcül güç kullanan bir ajanın bunu “nesnel olarak makul ve gerekli olduğunda” haklı olarak yaptığını söyledi.
Eski bir federal kolluk kuvveti ajanı olan Mike German, WIRED’e şunları söylüyor: “Bir kolluk kuvveti memurunun, şüphelinin potansiyel kaçış yolunu önlemek için kendisini bir motorlu aracın önüne koyması tehlikeli bir taktiktir ve potansiyel bir politika ihlalidir.” “Ancak bunun savcının, polis memurunun tetiği çektiği sırada ölümcül güç kullanımını haklı çıkaracak, yaşamı tehdit eden bir durumda olduğuna dair makul bir korkuya sahip olup olmadığına ilişkin değerlendirmesini etkileyeceğini düşünmüyorum.”
German, bu makullük standardının, bir şehir, eyalet veya federal kurumun bir ajanı herhangi bir suç faaliyeti nedeniyle suçlayıp suçlamayacağına karar verirken değerlendireceği standart olduğunu ve bunun sıradan bir kişinin değil, bir kolluk kuvvetinin perspektifinden değerlendirildiğini açıklıyor.
German, “Savcılar ve hakimler, silahlı saldırılara karışan kolluk kuvvetlerine karşı oldukça saygılı olma eğiliminde” diyor. “Tipik olarak, bir ajanın kendisini veya başka bir kişinin güvenliğini ciddi bedensel zarardan korumak için ölümcül gücün gerekli olduğuna dair subjektif inancı, cezai suçlamalardan veya suçlandığı takdirde mahkumiyetten kaçınmak için yeterlidir.”
Özellikle İç Güvenlik Soruşturmaları sırasında elde ettiğim ICE kayıtlarına göre bazen şüphelilerin silah taşıdığı görülüyordu. Ancak ICE, üç kez şüphelinin “eller/ayaklar/vücut” olarak tanımlanan cesedini silah olarak belgeledi.
Ve en az bir düzine olayda, vurulan kurbanların silahsız olduğunu gösteren kanıtlar ortaya çıkardım.
German, Adalet Bakanlığı tarafından yürütülen federal ajanların karıştığı silahlı saldırı soruşturmalarının nadiren cezai suçlamalarla sonuçlandığını ve sonuçların nadiren kamuya açıklandığını söylüyor. “Sonuç olarak, bu silahlı saldırı soruşturmaları, ajanın yasayı veya politikayı ihlal ettiğini çok nadiren buluyor.”